Dundein

Over Dunedin, die lelijke, en nog meer pinguïns

Vandaag is het rustdag. Niet dat we niets doen; we rijden gewoon niet met de auto en besluiten om het stadscentrum van Dunedin te verkennen. Ook wel het “Edingburgh van het zuiden” genoemd. Ooit was dit een Schotse nederzetting en de invloeden zijn nog steeds duidelijk merkbaar in de straatnamen en de namen van pubs en restaurants. Maar ook de mensen zien er erg Brits uit: goed in het vlees en slechte kledingsmaak als ik zo vrij mag zijn om het even samen te vatten.

Die slechte smaak gaat meteen ook op voor Dunedin zelf. Eerlijk, het is een lelijke stad. Oké, er staan een paar gebouwen die best door de beugel kunnen zoals het station, het theater en de St Paul’s kathedraal, maar verder is het hier mistroostig, grauw en afgeleefd. Een beetje bizar voor een studentenstad, maar bon wij laten het niet aan ons hart komen. We ontbijten bij The Perc en maken van de gratis wifi gebruik om onze blog nog eens bij te werken.

Dundein - Railway Station

Dunedin - Hotel

In de late namiddag halen we onze natuurbenen uit de kast en gaan op stap met Elm Wildlife Tours op het Otago schiereiland.

Tijdens de rit van een uur naar de albatroskolonie krijgen we uitleg over enkele vogelsoorten die we onderweg zien. De helft van de tijd hebben we geen idee waar de gids precies naar wijst en eerlijk, we kunnen ons geen enkele naam meer herinneren van welke vogelsoort dan ook. Maar we wisten het niet aflatende enthousiasme wel te appreciëren.

Normaal gezien leven koningsalbatrossen ver van mensen, maar op Taiaroa Head, het noordelijkste punt van de Otago Peninsula is dat anders. Hier zijn ideale vliegomstandigheden: veel wind, rotsen en een wilde zee in de buurt om eten te zoeken. Zonder wind kan de albatros, met vleugels van wel drie meter, namelijk niet vliegen en dus ook geen eten zoeken.

Albatrossen

Ze leggen gemiddeld 190.000 km per jaar af aan een snelheid van 120 km/u. Bovendien zijn het zeer trouwe beesten: eens ze een partner gevonden hebben, blijven ze levenslang bij elkaar. Schoon toch de liefde?!

Onze gids blijft maar vertellen terwijl wij in de ijzige wind en regen langzaam in een ijspegel veranderen. Dat zogezegde winddichte vestje van mij vertoont precies wat gaten. Gelukkig kunnen we ons in het Royal Albatross Center even verwarmen aan een koffie.

Dan gaat onze tocht verder naar het land van de pinguïns, zeeleeuwen en zeehonden met een pelske. Het hoogtepunt van de dag, vooral omdat we toegang krijgen tot een privé-weiland, waar je anders niet mag komen. Na een steile heuvelafdaling richting zee komen we onze eerste geeloogpinguïns tegen. Het blijft grappig om hen te zien lopen. Of is waggelen een beter woord?

Privéstrand

Pinguïn

Lucky us! Er zit ook een zeeleeuw op het strand. Alleen besluit die om een frisse duik in het water te nemen nog voor wij goed en wel bij hem in de buurt geraken. Onze gids heeft namelijk onderweg een rotspinguïn gespot, blijkbaar een zeldzaamheid op dit strand. Wij maar turen naar de rots, maar het beest zit zo ver dat je de pinguïn nauwelijks van de rots kan onderscheiden. Dan is er ook niks aan natuurlijk. De gids denkt daar anders over. In al zijn enthousiasme verliest hij de zeeleeuw uit het oog en is de vogel gaan vliegen.

Zeeleeuw

Op het strand zien we nog enkele pinguïns, maar geen eentje die uit het water komt na een dagje vissen. Zes jaar geleden zaten er precies meer en dat blijkt te kloppen volgens de gids. Toen hadden ze nog dertig pinguïnparen die kwamen broeden, nu maar vijftien. Wat de precieze oorzaak is, weten ze niet.

Dan maar naar de zeehonden; in tegenstelling tot de pinguïns kweken die blijkbaar als konijnen. We lopen de steile heuvel weer op om vervolgens via een andere heuvel weer af te dalen naar de zee. Erg dichtbij mogen we niet komen. De moederzeehonden hebben voor de tweede keer deze zomer kleintjes gekregen, die vrolijk in het water spartelen. Je zal maar een moederzeehond zijn.

Zeehonden

Na onze klim opwaarts is het al 21u en hoog tijd om terug te keren naar onze hostel. We hebben veel gezien, maar toch blijven we wat op onze honger zitten. Onze solo-ervaring in Moeraki was achteraf gezien zoveel mooier.

Einde van de tour

Praktisch:

Bij Elm Wildlife Tours kies je tussen verschillende uitstappen. Wij kozen voor de Encounters Tour van 5,5 uur.
Kostprijs: 95 NZ$/pp (met BBH card)

Categories: Nieuw-Zeeland, Oceanië