Mae Hong Son

En dan nu het echte exotische Zwitserland: Mae Hong Son

Na een paar dagen Pai besluiten we om nog noordelijker te reizen naar Mae Hong Son, de noordelijke provinciehoofdstad op een boogscheut van Myanmar. Hier is het een pak minder toeristisch dan in Pai. Het echte Thailand quoi.

Waar we voor gekomen zijn, is het meer waar Poole ons al de hele tijd over vertelt en waar we de muurschilderingen van zagen in onze eerste kamer in Kirina Retro House. Dit meer is niet te verwarren met de kleine plas water aan de Wat Jong Klang en de Wat Jong Kham tempels in het centrum van Mae Hong Son.

De reis naar Mae Hong Song betekent meteen een busrit van 3 uur in de bergen, dit keer met meer dan 1000 bochten. Na mijn busrit from hell van Chiang Mai naar Pai ben ik niet van plan om me een tweede keer te laten vangen. Bij de apotheek haal ik magische gele pilletjes, waarvan je ziek wordt als je niet rijdt, maar eens je aan het rijden bent, voel je je kiplekker. Ik geloof er niet te veel van, maar 25 baht (50 cent) voor een strip van 8 pillen, is zo goedkoop dat ik ze met plezier uitprobeer. Bij deze bevestig ik dat de gele pilletjes een geschenk uit de hemel zijn: chips, cola, koekjes, het is allemaal binnen gebleven tijdens de busrit en ik ben op geen enkel moment mottig geweest. Ik heb meteen een paar strips ingeslagen voor de komende maanden (hele doosjes verkopen, vinden ze hier precies maar raar). Er bestaan naar verluid ook witte exemplaren die specifiek bij zeeziekte werken. Die wil ik ook, maar heb ik nog niet gevonden! En het uitzicht onderweg: het was prachtig. Nu kan ik het officieel bevestigen.

Pilletjes

Maar Mae Hong Son dus, want daar wilde ik het eigenlijk over hebben: je gaat ook hier best met de brommer op stap want het stadje zelf is even spannend als een bejaardentehuis na 21 uur. Bovendien is er weinig openbaar vervoer. Wij huurden een Honda (dit keer een straffer geval om de steile bergen te trotseren) bij PJ. Een heel sympathieke man die alle interessante plaatsen voor ons aanduidde in de omgeving.

We zijn naar Ban Rak Thai gereden, een Chinese nederzetting waar 800 mensen wonen aan een prachtig meer, zo’n 30 kilometer van Mae Hong Son. Nu snapten we eindelijk de vergelijking met Zwitserland. De weg ernaar toe is prachtig en eens aangekomen is er rust en stilte. Behalve een enkele inwoner die iets wil verkopen: “You, you buy tea!”. Vanuit het stadje zijn we tot aan de grensovergang met Myanmar gestapt. Gewoon, via een bospad. Niks meer, niks minder.

Op de terugweg naar Mae Hong Son maakten we drie tussenstops:

Coffee camp

Hier drink je koffie en kampeer je, precies zoals de naam al doet vermoeden. Het ligt net tegenover een organische groenteteler. Wel opletten voor de stenen en de boomstammen. Voor je het weet val je over een boomstam, met de camera op een steen, en krijg je een mooie kras op de lens waardoor foto’s er zo uitzien. Het is allemaal een kwestie van goed kunnen mikken.
(Fotoresultaat met kapotte lens)

Pha Seau waterval

Niets speciaals te beleven, maar je rijdt er toch langs dus 5 minuutjes stoppen kan geen kwaad.

Mud spa

15 minuutjes, meer heb je niet nodig om je gezicht in een modderbadje onder te dompelen. De modder zou heel wat mineralen en nog zo van dat goed spul bevatten zodat je gezicht er proper en jonger uitziet. Dat allemaal voor 60 baht/persoon (1,5 euro). Altijd vatbaar voor marketingpraatjes had ik het idee dat het écht werkte.

Proper en op ons jongst brachten we aan het eind van de dag een bezoek aan de Wat Phra That Doi Kong Mu, een witte tempel op een heuvel in het centrum van de Mae Hong Son.
Omdat wij nog jong en fluks zijn, hebben we de 300 trappen ernaartoe beklommen met een indrukwekkende gezwindheid. Lees: top bereikt zo rood als een tomaat en toch wel vijf minuten in ademnood gezeten. Maar voor alle duidelijkheid, dat ligt dus aan die trappen hè, want dat zijn zo van die hoge, lange exemplaren die moeilijk te beklimmen zijn. Voor de liefhebbers: het kan ook gewoon met de brommer.
Bij valavond zie je hier naar verluid een prachtige zonsondergang. Maar die avond even niet want het moest zo nodig zwaar onweren. Daar stonden we dan in ons T-shirtje. Gelukkig zorgde de bliksem ook voor een prachtig schouwspel.

Praktisch

Neem de openbare minivan (150 baht/persoon, enkele reis) van Pai naar Mae Hong Son. Die vertrekt vanuit het busstation in het centrum van Pai. Koop je kaartje best een dag op voorhand. Zo heb je zeker plaats. Het busstation van Mae Hong Son ligt iets buiten het centrum, maar de chauffeur zet je bij aankomst in het centrum af.

Brommer: PJ Motor for rent (200 baht/24 uur). Enkel open tussen 8u30 en 18u30. Met 60 baht aan benzine kan je gemakkelijk een dag rondrijden.

Categories: Azië, Thailand