4000 eilanden om te relaxen

Vierduizend eilanden om op te relaxen

Op twintig kilometer van de grens met Cambodja ligt een eilandengroep in de Mekong-rivier die luistert naar de naam Si Phan Don. Dat betekent zoveel als Vierduizend Eilanden. Of het er echt vierduizend zijn, hebben we niet geteld. We hadden het te druk met in onze hangmat liggen en van het ene mooie plekje naar het andere te fietsen.

Op drie van die vierduizend eilanden kan je effectief logeren: Don Khong, Don Det en Don Kon.
Elk trekken ze hun eigen publiek aan. Don Khong is de perfecte bestemming voor de welgestelde veertigplusser die een paar dagen in een resort wil doorbrengen. Don Det trekt vooral de rugzaktoerist aan die op zoek is naar de goedkoopste kamer en het goedkoopste bier. Het is het feesteiland bij uitstek en staat via een vroegere spoorwegbrug (de sporen zijn ondertussen verdwenen) in verbinding met Don Khon. Don Khon is rustiger, authentieker (je hebt er nog enkele koloniale gebouwen staan) en mikt vooral op hangmatmensen, die af en toe iets willen doen en op zoek zijn naar een iets beter maar betaalbaar guesthouse. Helemaal iets voor ons.

verder lezen >

20130115-DSCF3230

Braderie in Vientiane

Vientiane is geen bruisende hoofdstad zoals bijvoorbeeld Bangkok of ja, zelfs Ho Chi Min. Het heeft meer weg van een rasecht dorp, met als hoogtepunt de jaarlijkse braderie (of kermis voor onze familie in Limburg). Alleen heet dat hier dan niet braderie of kermis maar Loy Khatoung.

Een week lang vieren alle inwoners van Vientiane en de inwoners van alle dorpen in de buurt het einde van de boeddhistische vasten: een periode van drie maanden waarin de monniken zich onthielden van alcohol, sigaretten en vlees. Hiermee eren ze de maanden waarin Buddha vastte onder de Bodhi-boom voor hij de totale verlichting bereikte. Wel straf, die monniken maar afzien en het volk maar feesten nadien. Maar misschien heb ik het concept niet helemaal begrepen.

verder lezen >

Met mijn hoofd in het zand naast de olifant

Met mijn hoofd in het zand naast de olifant

Nooit gedacht dat ik ooit op een olifant zou zitten… en eraf zou vallen. Ik ben namelijk nogal tegen zo van die tourist traps waar je ’s ochtends naar een bos wordt gereden in een minibus met airco. Ze hijsen je bij aankomst in een houten zeteltje bovenop een olifant om vervolgens een wandeling te maken van een uurtje in een toeristenkaravaan. Maar waar ik vooral een hekel aan heb is het samen kirren op de terugweg over hoe geweldig het wel niet was. Ik kan mij niet ontdoen van het idee dat die beesten geen tof leven hebben en niet oké behandeld worden.

verder lezen >

Luang Prabang

7 dingen die je niet mag missen in Luang Prabang

We zijn even volledig van de wereld geweest de afgelopen dagen. Natuurgebieden hebben nu eenmaal weinig tot geen internetverbinding, zeker niet in Laos. Het straffe is, we hebben het overleefd. Het was zelfs leuk, maar daarover meer in een volgende post.

Eerst enkele must do’s in Luang Prabang, ooit de hoofdstad van Laos en ondertussen uitgeroepen tot Unesco werelderfgoed. Dat wil niet zeggen dat het een openluchtmuseum is. Wel dat het een charmant stadje is waar traditionele houten huizen en prachtige tempels naast Europese architectuur (Laos was ooit een Franse kolonie) liggen. Combineer dat met lekker eten en drinken en elke toerist vindt het “amazing”. De ene zegt dat gewoon al wat luider dan de andere.

verder lezen >

Klein stresske

Klein stresske aan de grensovergang met Laos

Yes, we zijn in Luang Prabang, Laos. Eén dag vroeger dan gepland, na drie dagen reizen vanuit Chiang Rai. Zo lang zijn we nog nooit aan één stuk onderweg geweest. Slow travelling heet dat dan.

Alhoewel, echt slow was ons tempo niet bij het oversteken van de grens tussen Thailand en Laos. Ons oorspronkelijke plan was om op het gemakske met de openbare bus (prachtig landschap onderweg en veel couleur local – aanrader) van Chiang Rai naar Chiang Kong te reizen, het laatste dorp voor de grensovergang. Om daar vervolgens te overnachten en pas ’s morgens de grens over te steken in Huay Xai en door te reizen naar Luang Prabang.

Maar plannen zijn er nu eenmaal om af en toe over boord te gooien. Dus hadden we, toen we om 17u10 in Chiang Kong aankwamen, het geniale idee om nog die avond de grens over te steken. Nu moet je weten dat de grens in Laos om 18 uur zonder pardon sluit en dat de openbare bus uiteraard niet vlakbij de Thaise grens stopt. Ho maar, dat zou te gemakkelijk zijn.

verder lezen >