20130115-DSCF3230

Braderie in Vientiane

Vientiane is geen bruisende hoofdstad zoals bijvoorbeeld Bangkok of ja, zelfs Ho Chi Min. Het heeft meer weg van een rasecht dorp, met als hoogtepunt de jaarlijkse braderie (of kermis voor onze familie in Limburg). Alleen heet dat hier dan niet braderie of kermis maar Loy Khatoung.

Een week lang vieren alle inwoners van Vientiane en de inwoners van alle dorpen in de buurt het einde van de boeddhistische vasten: een periode van drie maanden waarin de monniken zich onthielden van alcohol, sigaretten en vlees. Hiermee eren ze de maanden waarin Buddha vastte onder de Bodhi-boom voor hij de totale verlichting bereikte. Wel straf, die monniken maar afzien en het volk maar feesten nadien. Maar misschien heb ik het concept niet helemaal begrepen.

In elk geval, terug naar de braderie. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat staan de inwoners met hun kraampjes met eten, drinken, pyjama’s (een hot item hier, vooral om overdag te dragen – de training van bij ons quoi), teenslippers, zeewierpreparaten, vitaminedrankjes, make-up om witter te worden en nog meer van dat geks op straat. Favoriete plaats voor die kraampjes is de wandeldijk langs de Mekong (een beetje Blankenberge in de zomer), maar ook alle straten ernaartoe zijn gegeerd terrein en worden voor de gelegenheid afgezet voor alle verkeer.

Loy Khatoung

Iedereen die gezien wil worden, komt met de brommer of de auto de stad ingereden. Liefst zo dicht mogelijk bij de plaats van bestemming, want stappen dat is alleen iets voor gekke toeristen. Ze zijn klaar voor een stevig feestje van een paar dagen, zoveel is duidelijk. Niet dat je mensen uit de bol ziet gaan of zat over de straat ziet zwalpen. Nee, hier houdt men het netjes. Ze flaneren gewoon wat en giechelen nog meer dan gewoonlijk, ja ook mannen. Wij flaneerden wat mee, als sardientjes in een blik, en giechelen hebben we dan ook maar wat gedaan. Integratie heet dat dan.

Dan plots, wanneer je denkt dat er geen verdere vergelijking is met de Belgische dorpskermis, staat daar plots een een podium waar de lokale idolen het beste van zichzelf geven. Gevolgd door meerdere botsautokramen en een paardenmolen. Er zijn nog zekerheden in het leven.

Kermis

Om er helemaal een feestje van te maken, wordt het einde van de feestweek afgesloten met een boat racing festival. Mannen uit de omliggende dorpen zetten een weekend lang hun beste beentje (of beter armpje) voor om de gegeerde trofee van het beste boat race team mee naar huis te nemen. Wij moeten jammer genoeg verder, dus die boat race zal voor een andere keer zijn. Druk, druk, druk hier 🙂

Ik hoor het jullie al denken: “Tof, zo’n braderie, maar is dat het enige wat er in Vientiane te beleven is?”. Wel, toch bijna en nochtans hebben we ons niet verveeld: wat rondslenteren, eten, bijslapen en nog wat rondslenteren in een stad waar het verkeer niet druk is. Het mag ook eens gezegd worden, dat is niet onaangenaam.

Er zijn trouwens ook twee grappige bouwwerken, die je niet mag missen tijdens die slentertocht. De Patuxai bijvoorbeeld, een replica van de Arc de Triomphe, al mag je dat met een korrel zout nemen. Het idee was om bouwwerk te creëren dat groter, straffer en indrukwekkender was dan de Franse boog. Dat allemaal met cement die ze kregen van de Amerikanen om een landingsbaan aan te leggen. De snoodaards.
Alleen is er precies iets misgelopen want ze omschrijven hun Putaxai zelf als een betonnen monster. Eerlijk is eerlijk, als je wat dichterbij gaat kijken of de toren beklimt, is het dat ook. Maar tegelijk maakt het van Vientiane toch een beetje een stad, als je de ambassades even wegdenkt.

Putaxai

Dan is er ook nog het shopping center Talad Sao. Nee, dit is geen Wijnegem shopping Center of Maasmechelen Village, waar je kwistig met de credt card kan zwaaien. Wel een allegaartje van kleine typische Aziatische winkeltjes die van alles en niets verkopen, in combinatie met een garage in het gebouw (Juicht o juicht, een wonder is geschied.). Tijdens het weekend komen de mensen van het platteland hier in grote getallen naartoe om de roltrappen met open mond te aanschouwen. Een hele dag gratis entertainment, want voor hen is zo’n trap een compleet vreemd gegeven. Ze omschrijven hem zelf als elektrische ladder. Wie heeft er TV of een café nodig als je zo’n fenomeen in je achtertuin hebt? Wij niet in elk geval.

 

Categories: Azië, Laos