Bromo

Alleen op stap in Java: op zoek naar de perfecte zonsopgang

Als je weinig tijd hebt, is een nachtbus een geweldig concept. Bij het ochtendgloren kom je op je nieuwe bestemming aan, terwijl je rustig hebt geslapen. Het eerste is meestal waar, maar van het slapen komt zelden iets in huis. Ook nu weer niet. Om 23u30 vertrekken Antti, mijn Finse compagnon de route, en ik met de nachtbus vanuit Yogyakarta naar Surabaya, 330 km verder, om van daar uit de tocht verder te zetten naar Mount Bromo.
Al van bij de eerste kilometer wordt een DVD met de grootste Indonesische Karaoke hits opgezet, en op repeat gezet. Vrijwel meteen hoor ik hier en daar in de bus al wat mensen meeneuzelen. Damn! Gelukkig heb ik een iPod met ‘oortjes’ om mij uit deze hel te verlossen.

Surabaya

Eindelijk ingedommeld, word ik plots wakker gemaakt.
“OK, 2 o’ clock, we stop to eat. 1 hour.”
Wat?
Jawel, het is 2u ’s nachts en we staan in de middle of nowhere naast een typisch ‘gezellig’ wegrestaurant. Iedereen krijgt een bord met rijst en iets dat kip moet voorstellen, opgediend door personeel met kerstmutsen op. In een setting waar een kerstboom in een verloren hoek de steriele TL-verlichting probeert te doen vergeten.
Dit dan maar even uitzitten en dan kunnen we verder.
Met die late, of moet ik zeggen vroege, maaltijd komt er van slapen niet veel meer in huis, maar we zijn wel op onze bestemming geraakt: Surabaya. Deel 1 van de trip is alvast gelukt. Nu nog het busje naar Probolingo zien te vinden, het dorpje naast Mount Bromo.
Het busje vertrekt om 9u30, maar enkel als er 15 personen zijn. Ok, en met hoeveel zijn we nu? Met jullie 2 erbij, met 3. Fantastisch.
Er zit niets anders op dan wat in het busstation (of bus terminal) van Surabaya te wachten op de volgende 12 mensen met hetzelfde plan als ons.
Als we tegen 11u nog maar met 6 zijn, besluit ik om wat rond te lopen met de camera. Verbazend wat zo’n toestel bij de locals in en rond het busstation doet.
Local: ‘You want ride sir?’
Ik: ‘No, but can I take a picture of you?’
De woorden zijn nog niet koud of er wordt al geposed tegen de sterren op.

Surabaya

Surabaya

Bij de schakers weet je dat je wat beter moet opletten
Schaker: ‘Where you from?’
Ik: Belgium. Do you know Belgium? It’s in Europe.
Schaker: Oh, Europe! I know, I collect Euro money.
Ik: Wow, do you have European money?
Schaker: No, not yet. Can you give me some?

Surabaya

Slinks, gelukkig heb ik al in 3 maanden geen euro meer op zak.

Tegen 12u15 kunnen we dan toch naar Probolingo vertrekken. Het weer is, zelfs naar Belgische normen, slecht. Overal hangen dreigende onweerswolken die geregeld alle sluizen open zetten. Maar we zijn hier niet voor Probolingo natuurlijk maar wel om de volgende ochtend de zonsopgang bij Mount Bromo te bekijken. En zoals een oude Indonesiche weerspreuk zegt: ’s avonds regen, geeft ’s morgens een heldere hemel. Al verdenk ik de tour operators er van dat ze die spreuk zelf verzonnen hebben.

Mount Bromo

De volgende ochtend worden we om 5u door de locals naar het uitkijkpunt gebracht, samen met nog een stuk of 200 andere toeristen. Nu is het nog een uurtje wachten vooraleer we de magistrale zonsopgang bij Mount Bromo te zien krijgen

bromo_sunrise

Helaas zijn de oude weerspreuken niet meer wat ze geweest zijn en stonden we gewoon twee uur naar een mistbank te kijken. Pech gehad.
Samen met de 200 andere teleurgestelde toeristen druipen we af voor het tweede deel van de trip: de beklimming van Mount Bromo zelf.

Mount Bromo

Met jeeps wordt de hele troep door het vulkaanlandschap aan de voet van Mount Bromo afgezet. Waarna je te voet of te paard de krater kan beklimmen.

Mount Bromo

De vulkaan is nog steeds actief. De laatste uitbarsting dateert van 3 jaar geleden en er stijgen onophoudelijk sulferdampen op uit de krater. Als de wind een beetje fout staat houd je best een zakdoek voor je mond of ga je best even terug naar onder. Anders bestaat de kans dat je geen lucht meer krijgt. Teruggaan kan gewoon via de trap of, voor de meer avontuurlijke medemens, langs de buitenwand van de krater. Iets meer opletten, maar je bent er wel even op je gemak.

Mount Bromo

Mount Bromo

Ijen krater

Binnen twee dagen moet ik alweer in Bali staan, voor onze vlucht richting Singapore. Geen tijd te verliezen dus. Van Probolingo rijden we rechtstreeks door naar Sempol, dit keer georganiseerd. We hebben geen zin om nog eens vijf uren te wachten op een busje om ons te brengen. In Sempol verblijven we in één van de twee hotels die al jaren teren op bezoekers van de krater. Verder is er in het dorpje een fabriek die geen pottenkijkers duldt en een wijk met allemaal dezelfde huisjes. Een beetje Center Parcs.

Sempol

Bizar, maar daarvoor zijn we niet gekomen. Wel om in de krater af te dalen en de befaamde Blue Flames te zien, die enkel in het donker zichtbaar zijn.
Dat betekent om 1u opstaan om in de krater af te dalen. Met een al wat kleinere groep komen we bij de Ijen krater aan. De beklimming stelt niet veel voor, maar de afdaling is van een ander kaliber. Over rotsen kruipen in het donker, met af en toe wat sulferwolken die je adem afsnijden, het is geen lachertje. Eindelijk snap ik het nut van die Aziatische mondmaskers.

Ijen Crater

Ijen Crater

In de krater wordt nog steeds op de traditionele manier sulfer gewonnen. Lokale mijnwerkers dalen af in de krater, vullen hun manden met sulfer en brengen die weer naar boven. De sulfer wordt eerst verbrand, wat een blauw vuur geeft dat vooral in het donker goed waar te nemen is.

Ijen

De mijnwerkers brengen per keer ongeveer 90 kg sulfer naar boven. Met 2 gevulde manden op hun schouders en teenslippers aan, klimmen ze de krater in en brengen de sulfer naar de verzamelpost. Straf, zeker ls je weet dat die mannen zelf amper 50 kg wegen! Je zou denken dat er ondertussen al wat betere technieken zijn, maar het hoort natuurlijk ook wel bij de aantrekkingskracht van de krater.

De zon komt ondertussen al stilletjes op. Terug boven aan de kraterrand is het nu nog wachten op deel twee van deze trip. De krater zelf heeft een meer met een zeer specifieke kleur, dat bij zonsopgang voor fantastische beelden zorgt.

ijen_sunrise

Helaas bleven we hier ook weer op onze honger zitten. De sulferdampen blokkeerden het zicht en zorgden ook nog eens voor de nodige keelirritatie. Met als gevolg een gezamelijke hoestbui waar de gemiddelde herfstuitstap van de bejaardenbond nog wat van kan leren.

Ijen Crater

Ijen Crater

De zonsopgang is dan wel tweemaal mislukt maar de rest van de trip was zeker de moeite waard.
Hoog tijd nu om met de overzetboot terug naar Bali te gaan. Een tocht van amper 45 minuten.

Overzetboot naar Java

Ik heb altijd geleerd dat je na een reis een cadeautje moet meebrengen voor de mensen die je graag ziet.
En aangezien de cursus Kristin zeer goed bevallen is, gaat ze de echte Balinese massageolie goed kunnen gebruiken.

Praktisch

Wij hebben enkel het stuk van Probolingo tot aan de overzetboot geboekt via Toto Travel in het busstation van Surabaya.

Kostprijs van de busrit van Yogyakarta naar Surabaya: 80000 rupiah (ongeveer 5 euro)

Categories: Azië, Indonesië